ارتباط مستمر با عالمان دینی به صورت عام و یک عالم دینی به صورت خاص

پیامبر اسلام^{صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم} فرمودند: «اَکْرِمُوا الْعُلَماءَ فَاِنَّهُمْ وَرَثَةُ الْاَنْبِیاءِ فَمَنْ اَکْرَمَهُمْ فَقَدْ اَکْرَمَ اللهَ وَرَسُولَهُ»[1] (دانشمندان را گرامی دارید که آنها وارثان پیامبرانند و هر که آنان را احترام نماید، خدا و رسولش را احترام نموده است.)

آیا بدون ارتباط و انس با استاد می‌شود طی طریق کرد؟ تعالی فردی و جمعی؟ پاسخ این سؤال ممکن است ما را به اختلاف بیندازد. برخی ارتباط همیشگی و خصوصی با استاد را شرط حرکت می‌دانند و برخی اساساً منکر ضرورت آن می‌شوند. ما به جزئیات این موضوع کاری نداریم. آنچه اهمیت دارد ارتباط با بزرگان و پیشروان دینی است. ممکن است این ارتباط خصوصی یا عمومی باشد، در همه موارد یا در موارد اختلافی باشد، به‌صورت حضوری یا مجازی باشد؛ ولی باید این ارتباط و بلکه انس با عالمان دینی باشد.

امام سجاد^{علیه السلام} فرموده‌اند: «هَلَكَ مَن لَيسَ لَهُ حكيمٌ يُرشِدُهُ»[2] (هر كس خردمندى نداشته باشد كه ارشادش كند، تباه شود.)

چرا این ارتباط اهمیت دارد؟ راه ما طولانی و پر پیچ‌وخم است و شبهه‌ها و تردیدها و دشمنی‌ها و هوس‌ها همه در انتظار ماست. اگر اتکا و اعتماد ما فقط به خودمان باشد، مقاومت در برابر این هجمه‌ها دشوار است. با نوسان در پیروزی‌ها و شکست‌ها، ایمان ما نیز نوسان پیدا می‌کند و دل انسان سست می‌شود. اُنس با افرادی که مراحل رشد را در درون خود طی کرده‌اند و به ثبات و اطمینان در راه رسیده‌اند ما را نیز از نگرانی خارج کرده و به ثبات قدم نزدیک می‌کند.